lunes, 8 de abril de 2013

Jugar

Siempre me he recluido con obstinada precisión, quizá porque prolongarse es inherente a un confort espiritual íntegro. Llego tarde para instruir a la vida, ahora sólo quiero-puedo-debo jugar con ella.

8 comentarios:

  1. Mejor jugar con la vida,a que la vida juegue contigo ^_^

    Que tengas una buena semana!!

    Besos.

    ResponderEliminar
  2. Bueno, si no te trata mal, por lo menos te diviertes, es bonito sonreir así, abrazo.

    ResponderEliminar
  3. ay que bien escribes, caramba.

    no se acansa uno de ti :)

    ResponderEliminar
  4. Lo he tenido que leer dos veces, pero no sabes como te entiendo ;)
    Si es queeee cuando se alcanzan los 40 ....
    ;)

    pero podremos con eso y con todo

    ResponderEliminar
  5. SI, HAY QUE APROVECHAR ESOS MOMENTOS.
    UN ABRAZO

    ResponderEliminar
  6. No estic d'acord en la primera frase, si en el que et reclous magistralment però "prolongarse es inherente a un confort espiritual íntegro"???? Recloure'es és perllongar-se? Creus sincerament que mantenir-se reclòs dóna un confort íntegre. No, no, no. Només en apariència tot això i per un cert temps. I de la segona part: mai és tard, la saviesa es va construint dia a dia i tu ponts anar ensenyant moltes coses, sempre. Voler només jugar amb la vida és una opció, poder és un luxe, haver de jugar no sé si és positiu o negatiu, però en tot cas, el deixar-se anar, alliberar-se de reixes que a vegades ens posem nosaltres mateixos, és un exercici molt saludable. La primavera ja és aquí. És un bon moment per esclatar.
    Filtro: 08/04

    ResponderEliminar