martes, 5 de octubre de 2010

Cruje

Cruje octubre bajo mis pies... ¿cómo es posible advertir tanta abundancia en algo tan exiguo?

10 comentarios:

  1. El otoño siempre se presenta único, inmenso, maravilloso.

    Besiño.

    ResponderEliminar
  2. Doncs jo no sé gaire com prendre-me'l, l'octubre. Cada any em passa igual: les estacions, tot i que cícliques, sempre m'agafen per sorpresa...

    ResponderEliminar
  3. a mis pies todavía no cruje... chapotea!

    ResponderEliminar
  4. Son los sonidos de la vida, la banda sonora de nuestra historia...

    ResponderEliminar
  5. Gemma, que bé, no perdis mai aquesta capacitat de que et sorprenguin!

    ResponderEliminar
  6. Adriana, otro sonido agradable... siempre que los pies mantengan su estanqueidad!

    ResponderEliminar
  7. Silvia, y que bien suenan cuando se saben escuchar! Estoy feliz por tu vuelta!

    ResponderEliminar
  8. Me encanta el otoño y desde niña adoro el sonido de las hojas secas bajo mis pies. Es un instante mágico que me hace viajar en la distancia y en el tiempo

    Besos

    ResponderEliminar
  9. Es, sin lugar a dudas, mi estación favorita!

    ResponderEliminar